Heer Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar.
Ayacucho
Webwinkel   Sitemap | U bent hier > Weeshuis > Archief > Nieuwsbrief 13 april 2004- dit is pag 1 | ga naar pag 2

Go to MP3player

Beste vriendenven weldoeners,

IK BEN KORTE TIJD GELEDEN uit Peru teruggekeerd en in houd eraan u deelgenoot te maken van de gebeurtenissen en van het nieuws van onze Peruaanse vrienden, die met grote wilskracht en vurigheid werken aan de projecten van hulp en ontwikkeling onder de armsten. Projecten, die wij, samen met hen, reeds verschillende jaren op touw hebben gezet. Ik had de vreugde om met hen samen te leven in ons centrum in Ayacucho, en dan wel in het bijzonder in «Yanama”. Na enkele dagen doorgebracht te hebben in ons huis «El Refugio» en na meerdere contacten met de talrijke bezoekers, had ik de zekerheid dat ons centrum gelijkt op een boom, geplant op één van de talrijke bergen van de Peruaanse Hoogvlakte, een boom waar talrijke vogels komen schuilen. Een boom, die reeds vast geworteld is in de diepten van de  Peruaanse aarde en die alleen maar vraagt om te groeien en te ontwikkelen, niet alleen omdat hijzelf zou overleven, maar tevens om in de mogelijkheid gesteld te worden de velen te ontvangen, die steeds meer in zijn takken komen schuilen. Aldus wordt hen de mogelijkheid geboden om hun eigen leven te ontwerpen, waarbij niet alleen de nadruk ligt op economische, maar tevens en vooral op de menselijke ontwikkeling, hen helpend de problemen van opvoeding, onderwijs, gezondheid en hygiëne en voeding op te lossen. Dit is geen eenvoudige taak, want wij weten allen maar al te goed dat Peru, en vooral de regio Huamanga, waar wij ons bevinden, een duidelijk beeld toont van een van de armste gebieden van onze planeet. 

Maar laten wij terugkeren naar het nieuws over onze Peruaanse vrienden en het werk dat zij hebben verricht. Mijn aankomst in Ayacucho mocht ik het KERSTFEEST meevieren. Talloos veel kinderen waren aanwezig en mij werd de gelegenheid geboden het speelgoed uit te delen en getuige te zijn van de meer dan blije gezichten bij het ontvangen van de zeer mooie geschenken. Elk jaar wordt met veel ongeduld naar dit ogenblik uitgekeken, want de meeste huisgezinnen zijn niet in staat speelgoed te kopen voor hun kinderen. Daar ik persoonlijk alle speelgoed heb gegeven aan elk kind afzonderlijk, zag ik in hun ogen het geluk en de blijde verrassing stralen, iets wat zelden hier nog te zien is. 

Een ander belangrijk ogenblik, is de dag van carnaval, en het ogenblik van de «cortamonte» - een oude Peruaanse traditie. Op die dag komen volwassenen en kinderen van Ayacucho, Vista Alegre, Alto Peru, Casaorcco en buurtbewoners van Yanama. Zij dansen en zingen verheugd rond een boom, die versierd is met linten en kleine geschenkjes. Dit jaar was een grote eucalyptus het slachtoffer. Elke aanwezige wordt uitgenodigd een slag met de bijl te geven op de boomstam. Na enkele uren valt de boom en wie de laatste bijlslag gegeven heeft, wordt met applaus begroet, terwijl de anderen de geschenken proberen in te palmen. Deze feestelijkheid ging vergezeld van een maaltijd, klaar gemaakt door de «madres», en voor vele kinderen was dit eenvoudig maal een «festijn».

Heden leeft in «EL REFUGIO» een toch belangrijke groep kinderen, adolescenten en volwassenen. Gedurende de vakantiemaanden, -januari, februari en maart zijn in Peru wat we hier de grote vakantie noemen-, zaten tussen 15 en 20 personen aan tafel, soms nog meer wanneer wij bezoekers hadden van Ayacucho en uit de omgeving. Onze kinderen, Jonatan, Camilo, Julio, Ruben, Nelson en onze twee nieuwelingen, de kleine Kalisto en Olmer stellen het goed. Tijdens de vakantie nemen allen deel aan deverschillende activiteiten van het huis: ze helpen of in de moestuin, of bij het schoonmaken van het huis, bij het verzorgen van de dieren, bij het ontvangen van onze bezoekers en bij het vertalen uit het Quechua in het Spaans, want de meeste boeren, die bij ons komen, spreken voornamelijk of alleen Quechua en onze kinderen, die vooral uit eenvoudige gezinnen komen, kennen het Quechua, want het is hun moedertaal. Voor mij bleef het Quechua een onbegrijpelijke taal. Vandaar de noodzaak om een vertaler bij de hand te hebben. Ik dank vooral Jonatan en Camilo, die bij menige gelegenheid zo’n goede vertalers waren. Onze kinderen zijn experts in «plantrekkerij» bij het handwerk en bij onvoorziene omstandigheden, maar… al wat de school betreft is heel wat moeilijker. Het is net of hun hersens op dat punt geblokkeerd zijn. De enige van de kinderen die zonder problemen zijn schooljaar heeft voleindigd met een goed, zelfs zeer goed resultaat is Ruben, die niettegenstaande zijn handicap, zeer goede punten scoort en zeer intelligent is.

Buiten de kinderen zijn er nog twee jongeren: Michel en Orlando. Michel, die nu 18 is, kan zeer actief zijn, als hij tenminste wil. Hij beeldhouwt nog steeds de piedra de Huamanga, zorgt met Jonatan voor de moestuin en toen JUSTO in België verbleef, was hij onze mecanicien, want onze wagens zijn ware «grijsaards» en vragen dagelijks een bijzondere aandacht. Elk jaar hoop ik een edelmoedige weldoener te vinden, die ons de middelen wil verschaffen, zodat wij een jeep kunnen kopen! Welk een grote hulp zou dat voor ons allen zijn! Michel heeft enorm veel kwaliteiten en capaciteiten, maar hij zou moeten leren zich te organiseren en wat stabieler worden zowel in zijn werk als in zijn humeur…. 

Orlando, 20 jaar, woont nu ook bij ons om te ontsnappen aan het geweld binnen zijn familie en aan de fysieke agressie van zijn stiefvader. Tevens is hij bij ons om zijn gezondheidstoestand te doen verbeteren. Als gevolg van slagen op zijn hoofd…, heeft hij een arachnoďde cyste ter hoogte van de rechtervoorkant van de hersenen. Hij wordt daarvoor nu behandeld met medicatie. Orlando is een zeer broze jongen door zijn lichamelijke toestand, hij is zeer angstig en is bang dat hij geen toekomst meer heeft. Hij moet elke maand naar LIMA om zich door de neuroloog te laten onderzoeken (en moet telkens een tomografie en een scanner ondergaan). Hij neemt nu pillen om het oedeem dat zich rond de cyste gevormd heeft te doen verminderen. Deze pillen zijn zeer duur, en kosten zelfs hier in België ongeveer 100 USD per maand, in Peru is dat ongeveer het dubbel. En het wordt een behandeling van lange duur. Hij woont nu bij ons, want voor het ogenblik is hij zeker niet in staat om terug naar huis te keren, noch om school te lopen. Hij helpt wat in de keuken. En zelfs al is hij soms zeer zenuwachtig, kan hij toch veel geduld opbrengen voor de moeilijkste kinderen, zoals voor Nelson. Dikwijls zei hij mij: ik weet wat het betekent te lijden omdat men niet geliefd wordt.

Onze arbeiders, seńor FELIX en seńor EPHRAĎM zorgen voor de verschillende dieren en voor hun voeding: geiten, konijnen, cavia’s, kalkoenen en kippen. Ze helpen eveneens bij het bewerken van de akkers en bij het bouwen en verbouwen. Vergeten we niet onze ezel, «el burro». Tijdens het verblijf van Vader Thomas en Vader Joan kwam hij het domein opgewandeld en hij is er sinds die tijd gebleven. Hij werd goede maatjes met de kinderen en helpt Seńor FELIX bij het transport van hooi en vers groen voor de dieren. Een echt geschenk uit de hemel, want hij is een kostbare hulp en ontlast de rug van onze arbeiders. En het belangrijkste voordeel: hij komt waar de tractor niet komen kan. Dit jaar groeide het gezaaide zeer moeilijk, want er was niet voldoende regen en de aarde was droog en hard. Ook de dieren vragen een voortdurende aandacht, gezien het klimaat, want het is zeer droog, en kan plots overslaan van zeer warm naar koud, en dit vergezeld van felle wind en slagregen. EPRHAĎM verzorgt ook zeer goed onze waakhonden, zeer belangrijk bij ons daarboven, want de honden verwittigen ons dat er vreemden ergens op het erf lopen. Dit jaar was er plotseling midden in de nacht brand bij de garage en het atelier, en tot op heden weten we niet wie de brandstichters waren. Gelukkig heeft Michel het vuur snel opgemerkt en zette hij de wagens op een veilige plaats. Met vereende krachten konden we het vuur doven. Heel dit gebeuren blijft ons vreemd en onbegrijpelijk, vooral gezien het feit dat de honden verdoofd waren… Deze dingen gebeuren soms om ons bang te maken. 

 ... lees verder op pagina 2...

dit is pag 1 | ga naar pag 2

 

 
© copyright 2003 - Broederschap Aartsbisschop Joan - alle rechten voorbehouden